Ερμής Ειρήνης Ηρακλείου: Οι αναμνήσεις του Μίμη Λευκιμιάτη, συντάκτης Νάσος Μπράτσος

 Αναδημοσίευση από:

https://www.ertnews.gr/anadromes/ermis-eirinis-irakleioy-oi-anamniseis-toy-mimi-leykimiati/

Έχει ήδη συμπληρώσει έξι δεκαετίες δράσης και η ρίζα φαίνεται να έρχεται από πολύ μακρύτερα. Μιλάμε για τον αθλητικό σύλλογο Ερμής Ειρήνης Ηρακλείου, που λειτουργεί στο Ηράκλειο Αττικής. Αν και ο σύλλογος ιδρύθηκε στο έμπα της δεκαετίας του 1960, αρχικά σαν ανεξάρτητο σωματείο και ακολούθως εντάχθηκε στην ΕΠΣΑ, φαίνεται πως η ιστορία του χάνεται στο παρελθόν, καθώς εντοπίσαμε στην περίοδο του Μεσοπολέμου στον αθλητικό Τύπο της εποχής τη δράση ομάδας με όνομα Ερμής Νέου Ηρακλείου.

Η λογική λέει ότι η ομάδα – πρόγονος κάποια στιγμή μέσα στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν σταμάτησε να λειτουργεί και είναι εξαιρετικά πιθανό η ανάμνησή της να λειτούργησε στην επιλογή του ονόματος στη μεταπολεμική περίοδο που ιδρύθηκε με καταστατικό. Από εκείνη την πρώτη μεταπολεμική φουρνιά, ο μόνος επιζών που όμως δεν θυμάται να είχε αναφερθεί αυτή η ιστορική ρίζα, είναι ο Δημήτρης (Μίμης) Λευκιμιάτης, με τον οποίο είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε.

 

«Την παρελθούσην Κυριακήν» αναφέρει στις 26-6-1933 η εφημερίδα Αθλητικός Τύπος, ο Ερμής Νέου Ηρακλείου σε φιλικό αγώνα, κέρδισε την ΑΕΚ Νέας Ιωνιας με 1-0.
Η σύνθεση του Ερμή: Αβρ. Ευθυμιάδης, Κοντός (αρχηγός), Κωνσταντινίδης, Ασλανίδης, Βαπότσης, Αλεξανδράκης, Λευκοφρυδης, Χαγιαλίδης, Λεόντης, Βαρότσης, Σταμπαλιάδης.

Για την ιστορία, στις 23 Ιουλίου 1933 (η είδηση έχει περάσει σε δημοσίευμα της 27-7-1933 στην εφημερίδα Αθλητικά Χρονικά) ο Ερμής Νέου Ηρακλείου κερδίζει την Ένωση Αγίου Αντωνίου. Λείπει το σκορ και η πλήρης σύνθεση, του Ερμή είναι: Γ. Κοντός, Ν. Γαβαλιάς, Ν. Bαρότσης (αρχηγός), Κ. Καποδίστριας, Χ. Βαρότσης, Η. Πετράς, Λεων. Χαραλάμπου, Α. Ευθυμίου, Δ. Αλεξανδράκης, Γ. Κουτσούμπας, Κ. Ασλανίδης.

Δημήτρης (Μίμης) Λευκιμιάτης:

«Έπαιξα ποδόσφαιρο στον Ερμή από το 1963 έως το 1967, όπου η δικτατορία προωθώντας την πολιτική των συγχωνεύσεων και επειδή θεωρούσε τον Ερμή αριστερό σωματείο τον οδήγησε σε συγχώνευση. Προέκυψε μία τοπική ομάδα με πρόεδρο μία Κούτσικα που δούλευε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού. Άλλοι ποδοσφαιριστες συνέχισαν στο νέο σωματείο και άλλοι, όπως και εγώ αποχωρήσαμε. Μέχρι τότε παίζαμε σε ένα γήπεδο που το έδαφός του δεν ήταν λείο, είχε “πεζούλες” και επειδή η μπάλα δεν πήγαινε συρτά, παίζαμε με την μπάλα ψηλά. Από τη μία πλευρά υπήρχαν κάτι φυστικιές και κάτι παλιά αμπέλια. Για “αποδυτήρια” χρησιμοποιούσαμε μία γούβα, ίσως είχε μείνει από άλλες εποχές που υπήρχαν ανθρακωρυχεία, στην οποία μπαίναμε μέσα και φαινόμασταν από τη μέση και πάνω.

Ο Μίμης Λευκιμιάτης πρώτος από αριστερά

Εκεί μας έφερνε ο φροντιστής ο Σίμος Κοντός, που γενικά ήταν η ψυχή της ομάδας, ένα σάκο με τα ρούχα και ένα με τις μπάλες και αλλάζαμε μέσα στη γούβα, φορούσαμε τα σορτσάκια. Τα ποδοσφαιρικά μας παπούτσια είχαν ξύλινες σχάρες και καρφιά, που όμως γύρναγαν και μας πλήγιαζαν τα πόδια. Θυμάμαι το 1966 τον Κοντό να πανηγυρίζει όταν σε αγώνα κυπέλλου με το Κορωπί που είχαμε έρθει 1-1, ακολούθησε από το διαιτητή το στρίψιμο της δεκάρας (πρακτική που συνέβαινε τότε αντί για παρατάσεις) και περάσαμε εμείς. Εκείνα τα χρόνια δούλευα σε οικοδομή και γενικά η σύνθεση της ομάδας ήταν από εργατόπαιδα, αλλά παρά την κούραση το ποδόσφαιρο ήταν η ψυχαγωγία μας.
Παραδίπλα στο γήπεδο είχε ένα εργοστάσιο (υφαντουργία Σαΐτα) και στον τοίχο του ακουμπούσαν όσοι έρχονταν να μας δουν γιατί έκοβε τον αέρα και το κρύο.

Η μεγάλη μας χαρά ήταν όταν παίζαμε στα γήπεδα της Πεύκης και της Νέας Ιωνίας, γιατί είχαν καλύτερο αγωνιστικό χώρο. Ειδικά της Πεύκης που από ότι είχαμε μάθει τον αγωνιστικό χώρο τον είχαν στρώσει στην κατοχή οι Γερμανοί, αν και ξερό γήπεδο, ήταν σε άριστη κατάσταση.

Ο Ερμής ξεκίνησε στη λεγόμενη δόκιμη κατηγορία της ΕΠΣΑ και ακολούθως εντάχθηκε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες του τοπικού της Αθήνας, ενώ έπαιρνε συνέχεια το κύπελλο ήθους, γιατί δεν δημιουργούσαμε προβλήματα. Τα χρώματά του είναι μπλε και άσπρο».

27-1-2019-Ερμής-Ειρήνης-Ηρακλείου-Α.Ε.-Δάφνη-Δάσους-Χαϊδαρίου-5-0-γήπεδο-Ν.Ιωνίας, λόγω έργων στο γήπεδο Ηρακλείου

Ο Άλλος Τόπος Επικοινωνίας και Αθλητισμού

Στο ημερολόγιο για το 2018 που ο πολιτιστικός σύλλογος του Ηρακλείου «Άλλος Τόπος Επικοινωνίας και Αθλητισμού», κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα στην αθλητική ιστορία της πόλης. Συγκεκριμένα για τον «Ερμή Ειρήνη Ηρακλείου», αναφέρει τα εξής:

«Γέννημα θρέμμα μιας παρέας ανθρώπων του μόχθου, μεροκαματιάρηδων εραστών της μπάλας, ο Ερμής Ηρακλείου (μετέπειτα Ερμής – Ειρήνη Ηρακλείου) έκανε τα πρώτα του βήματα στις αλάνες, στα οικόπεδα και στις «κατηφοριές» της Καναπίτσας. Αρχικά σαν ανεξάρτητη ομάδα το 1960 και στην συνέχεια, το 1962, ως επίσημο σωματείο έγραψε τη δική του διακριτή ιστορία στα ποδοσφαιρικά πράγματα του Ηρακλείου και συνεχίζει μέχρι τις ημέρες μας να αποτελεί έναν από τους δύο ποδοσφαιρικούς πόλους της πόλης μας. Ιδρυτές του συλλόγου ήταν οι: Σίμος Κόντος, Γιώργος Κόντος, Διονύσης Νικομάνης και Ιάσονας Κλάδος.

  

23-2-2020-Ερμής-Ειρήνης-Ηρακλείου-Α.Ε.-Δάφνη Αθηνών: 1-3 γήπεδο-Ν. Ιωνίας λόγω έργων στο γήπεδο Ηρακλείου

Η πορεία του ήταν δύσβατη, όχι μόνο λόγω των δύσκολων οικονομικών και γηπεδικών συνθηκών της εποχής. Λόγω έλλειψης εγκαταστάσεων στο Ηράκλειο, αγωνίζονταν στα γήπεδα της Νέας Ιωνίας και της Πεύκης. Η ομάδα που από την ίδρυσή της μέχρι το 1967, είχε καταφέρει να διακριθεί στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Αθήνας, κερδίζοντας διαδοχικές ανόδους (από τη δόκιμη στη Γ’, από κει στη Β’, ενώ έφτασε και ένα βήμα από την Α’,) γνώρισε στη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών το σκληρό πρόσωπό της. Καθώς θεωρήθηκε αριστερών φρονημάτων, εξαναγκάστηκε σε συγχώνευση με τον Γ.Σ. Ηρακλείου και πρακτικά διαλύθηκε. Οι περισσότεροι παίκτες της στελέχωσαν τον Γ.Σ. Ηρακλείου ενώ κάποιοι αποχώρησαν.

Ο Ερμής στο γήπεδο δίπλα στο εργοστάσιο της «Σαΐτας» στο Ηράκλειο, περίοδος 1965-66, ο Μίμης Λευκιμιάτης όρθιος τέταρτος από αριστερά

Η φλόγα όμως του Ερμή έμεινε άσβηστη και έτσι μετά την πτώση της δικτατορίας επανιδρύθηκε το 1976 με πρωτεργάτη και πάλι τη διαχρονική ψυχή του σωματείου, τον Σίμο Κόντο που υπήρξε για δεκαετίες ο άνθρωπος που κράτησε ζωντανό τον σύλλογο. Στην επανίδρυση συνέβαλαν ακόμη οι: Παναγιώτης Σίδερης, Νίκος Ασλάνογλου, Γιάννης Ετζερίδης κ.α. Την περίοδο αυτή βρήκε στέγη στο Ηράκλειο, αγωνιζόμενη στο γήπεδο του ΑΟΠΗ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ενσωμάτωσε την ανεξάρτητη ομάδα Ειρήνη και έτσι προέκυψε το νέο όνομά του, «Ερμής- Ειρήνη Ηρακλείου».

Εκείνη την εποχή δημιούργησε και τμήμα μπάσκετ ανδρών, που όμως σήμερα δεν υπάρχει. Όταν τα περισσότερα ποδοσφαιρικά σωματεία του Ηρακλείου συγχωνεύθηκαν και δημιούργησαν τον Ο.Φ. Ηρακλείου (μετέπειτα Ηράκλειο), ο Ερμής επέμεινε στον δικό του δρόμο που συνεχίζει μέχρι και σήμερα, αποτελώντας κοιτίδα ποδοσφαίρου και αθλητισμού για δεκάδες νέους της πόλης».

Στην εποχή μας ο σύλλογος συνεχίζει την πορεία του στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και στις κατηγορίες της ΕΠΣΑ, παράγοντας παράλληλα και πολύτιμο έργο στις ποδοσφαιρικές του ακαδημίες (που συνεργάζονται με τον Παναθηναϊκό), τόσο στον αμιγώς αθλητικό τομέα όσο και στον κοινωνικό με εκδηλώσεις που προάγουν τις αντιλήψεις που πρέπει να διέπουν τον αθλητισμό.

Έρευνα & φωτο αγώνων: Nάσος Μπράτσος

Υ.Γ. Ευχαριστούμε τον «Άλλο Τόπο Επικοινωνίας και Πολιτισμού» για τη συνεργασία, τα στοιχεία και τις φωτο

"Στην Αθήνα όταν τελειώνει το καλοκαίρι...", του Μάνου Χατζιδάκι

 

Στη φωτογραφία ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Ελία Καζάν, στην ηχογράφηση της μουσικής για το φιλμ America, America. Πηγή: Περιοδικό Οδός Πανός

Στην Αθήνα 

όταν τελειώνει

το καλοκαίρι είναι γιορτή. 

Και η νύχτα είναι πιο όμορφη

κι από την πιο όμορφη γυναίκα.

Μια τέτοια νύχτα, 

πάνω σε μια ταράτσα με πολύ κόσμο 

που μίλαγε και τραγουδούσε, ο Ελία Καζάν μου φώναξε από μακριά:

''Θέλεις να γράψεις τη μουσική

για το America, America'';

Εκείνη την ώρα ακριβώς,

η Ακρόπολη χρωματισμένη σαν γλυκό

συνοικιακού ζαχαροπλαστείου

από το Ήχος και Φως, με Δωρικές τρομπέτες 

και Ιωνικές συγχορδίες, 

τρόμαξε κι αυτόν κι εμένα, ενώ μια τρομερή φωνή

μας υπενθύμιζε

πως πριν 3.000 χρόνια, οι Αθάνατοι Έλληνες φτιάξανε

τον Αθάνατο Παρθενώνα... και η Ακρόπολη άλλαζε χρώματα

από την ντροπή της.

Τη στιγμή που είπα στον Καζάν 

ότι δέχομαι, η Ακρόπολη 

είχε γίνει ''πράσινη'' από το κακό της και οι κιθάρες άρχισαν 

να παίζουν γλυκανάλατα, τα Παιδιά του Πειραιά.

 

Ακούγοντάς το ο Καζάν, 

μου φώναξε αγανακτισμένα, 

πως δε θέλει στη μουσική 

που θα του φτιάξω μπουζούκια 

ή οτιδήποτε που να θυμίζει 

την άλλη ''αθάνατη'' δημιουργία,

το Ποτέ την Κυριακή.

"Συμφωνώ'', του απάντησα.

Κι έτσι άρχισε το πρόβλημα.

Τι όργανο θα έπρεπε 

να χρησιμοποιήσω στη μουσική 

του America, America.

 

Αυτά έγιναν το 1962.

 

Μια άλλη νύχτα, στη Νέα Υόρκη

του Σεπτέμβρη το 1963,

βρήκα επιτέλους 

πως θα ταίριαζε πολύ

στις αντιδράσεις του Σταύρου

- του ήρωα της ταινίας - 

ένα σαντούρι, 

που να κυριαρχεί 

πάνω σε όλα τα άλλα όργανα.

Τι είναι το σαντούρι;

Μια μπαγκέτα 

που χτυπά δυνατά

πάνω σε μια γυμνή χορδή.

Κάτι σαν τσέμπαλο.

Έντεκα νύχτες,

καθόλου όμορφες, 

στην Αθήνα,

έγραψα σε ένα στούντιο

τέσσερις ενότητες μουσικής

για το America, America, 

σύμφωνα με τα αρχικά μου σχέδια.

Για το χωριό,

για την πόλη,

για την αστική οικογένεια των Σινίκογλου

και για το βαπόρι που ταξιδεύει στην Αμερική.

Μια άλλη νύχτα,

επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη,

χάνω τα αρχικά μου σχέδια 

με την τσάντα μου σε ένα ταξί.

Μα ευτυχώς 

η μουσική μου είχε τελειώσει.

Και μια βροχερή νύχτα

στο Figaro του Greenwich Village,

έγραψα αυτά τα λίγα λόγια,

μαζί με την αγάπη μου

για τον Καζάν και την ταινία του,

που μου έδωσαν την ευκαιρία

να γράψω αυτή τη μουσική.

 

Μάνος Χατζιδάκις

Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στα φρεάτια του Αδριάνειου Υδραγωγείου στο Ηράκλειο Αττικής και στη Μεταμόρφωση*

* Από το Ημερολόγιο 2019 του Άλλου Τόπου Επικοινωνίας & Πολιτισμού με θέμα:

¨Ηράκλειο Αττικής: Υδάτινες διαδρομές από τον Αδριανό μέχρι σήμερα".

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 150, δίπλα από το γήπεδο της Κύμης και την Αττική Οδό, Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 157, Μάρκου Μπότσαρη 4, Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 159, απέναντι από Εθνομαρτύρων 8, Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 160, απέναντι από Εθνομαρτύρων 22-24, Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 161, Εθνομαρτύρων και Πεύκων, Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 162, Εθνομαρτύρων 36, Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου με αριθ. 165, Β. Ηπείρου 53 (πάροδος Ρήγα Φεραίου 53), Ηράκλειο.

Φρεάτιο Αδριάνειου Αχιλλέως και Σεφέρη, Μεταμόρφωση.

Φρεάτιο Αδριάνειου σε άχτιστο οικόπεδο Αχιλλέως 29, Μεταμόρφωση.

Φρεάτιο Αδριάνειου Γερανίου 11 αδιέξοδο, Μεταμόρφωση.

Φρεάτιο Αδριάνειου οδός Γεωργίου Παπανδρέου 100, Μεταμόρφωση.

Φρεάτιο Αδριάνειου οδός Παπαδιαμάντη απέναντι από το 34, Μεταμόρφωση.

Το υπόγειο Αδριάνειο υδραγωγείο της Αθήνας και η διαχρονική αξία του

Παναγιώτης Δευτεραίος,

Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, Υποψήφιος Διδάκτορας,

στα Αρχαία Υπόγεια Υδραυλικά Έργα

Δρ. Ευστάθιος Χιώτης,

Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός,

τ. Διευθυντής &Σύμβουλος ΙΓΜΕ

Δρ. Νικόλαος Μαμάσης,

Αναπληρωτής Καθηγητής Τεχνικής Υδρολογίας του ΕΜΠ

Το Ηράκλειο βρίσκεται στη διασταύρωση δύο αρχαίων υδραγωγείων, γεγονός που οφείλεται στα πλούσια πηγαία νερά της περιοχής. Σε χάρτη των Curtius και Kaupert (φύλλο “Κηφισιά” της σειράς “Karten von Attika”) από το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα, το Ηράκλειο αναγράφεται με το τοπωνύμιο της τουρκοκρατίας “Αράκλι” και η διαδρομή του υπόγειου Αδριάνειου υδραγωγείου που κατευθύνεται από τις Κουκουβάουνες (Μεταμόρφωση) προς τον οικισμό του Μπραχαμίου και το Χαλάνδρι, είναι εμφανής από τους κώνους του υλικού εξόρυξης των φρεάτων που περιβάλλουν το στόμιό τους, ενώ με κυκλίσκους εμφανίζονται τα φρέατά του. Το δεύτερο υδραγωγείο που διερχόταν κοντά από το Ηράκλειο ήταν επιφανειακό, συγκέντρωνε πηγαία νερά της περιοχής κατά τους υστερορωμαϊκούς χρόνους, από τον 5^ο αι. μ.Χ., και μέσω της γνωστής υδατογέφυρας του Περισσού κατευθυνόταν προς την Όμορφη Εκκλησιά στο Γαλάτσι. Εκεί συναντούσε αγωγό που μετέφερε νερά από το Κεφαλάρι Κηφισίας επάνω από την υδατογέφυρα της οδού Καποδιστρίου. Από την Όμορφη Εκκλησιά, το σύνολο του νερού έρρεε σε κτιστό αγωγό προς την Αθήνα, όπως περιγράφεται στην εργασία των Ε. Χιώτη και Λ. Χιώτη, “Παραγωγικές δραστηριότητες στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας κατά τους υστερορρωμαϊκούς χρόνους”. Αλλά τα υδραυλικά έργα στη περιοχή του Ηρακλείου από την αρχαιότητα μέχρι του νεότερους χρόνους έχουν περιγραφεί με πληρότητα από τον Α. Θεοδωρόπουλο (1997), οπότε θα εστιάσουμε συγκεκριμένα μόνο στο Αδριάνειο υδραγωγείο.

Το Αδριάνειο, έργο των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Αδριανού και Αντωνίνου, ολοκληρώθηκε το 140 μ.Χ. σε βάθη που έφταναν και τα 42 m από την επιφάνεια, για να υδροδοτήσει την τότε ρωμαϊκή πόλη της Αθήνας. Η κεντρική υπόγεια σήραγγα του υδραγωγείου που κατασκευάστηκε με τη μέθοδο όρυξης εκ διαδοχικών φρεάτων (κατά μέσο όρο ανά 40 m), ξεκινούσε από μια κεκλιμένη στοά στην περιοχή του σημερινού Ολυμπιακού Χωριού (Αχαρναί) και κατέληγε μετά από περίπου 20 km στη δεξαμενή της ομώνυμης πλατείας στο Κολωνάκι, διασχίζοντας τις περιοχές Αχαρναί, Κηφισιά, Μεταμόρφωση, Ν. Ηράκλειο, Μαρούσι, Χαλάνδρι, Ν. Ψυχικό, Αμπελοκήπους. Με βάση το μήκος αυτό, προκύπτουν ενδεικτικά 500 φρέατα. Όμως, επειδή οι αποστάσεις μεταξύ τους σε πολλά σημεία του υδραγωγείου υπερβαίνουν κατά πολύ τα 40 m, ενώ η ελάχιστη απόσταση που συναντάται στο μεγαλύτερο μήκος του άξονα είναι 35-37 m, μοιάζει αρκετά πιθανό τα φρέατα να ήταν λιγότερα. Το 1925 αριθμήθηκαν 367, από τα οποία σήμερα εντοπίζουμε περίπου 200, αλλά είναι σαφές ότι πολλά από τα αρχαία φρέατα καταργήθηκαν, κάτι που επιβεβαιώνεται και στο εσωτερικό της σήραγγας. Η κατασκευή του υδραγωγείου ήταν μεν δύσκολη, αλλά σχεδιάστηκε από ικανότατους μηχανικούς και εκτελέστηκε σωστά αποδίδοντας μια σήραγγα στιβαρή που άντεξε στον χρόνο, με τυπικό πλάτος το σύνηθες των 50 εκατοστών και μέγιστο ύψος δύο μέτρων. Λειτούργησε κυρίως μαστεύοντας νερό διερχόμενη μέσα από τα υδροφόρα στρώματα και κατά δευτερεύοντα ρόλο από τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα και τα νερά των πηγών στους πρόποδες της Πάρνηθας. Η λειτουργία της υδρομάστευσης, επιτεύχθηκε με την τμηματική κατασκευή της σήραγγας κάτω από τη στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα.  

Η χάραξη εκμεταλλεύθηκε στο μέγιστο τη μορφολογία του εδάφους, ώστε να καλύψει υπογείως μόλις 110 m επιφανειακής υψομετρικής διαφοράς μεταφέροντας νερό μόνο με φυσική ροή  (με τη βαρύτητα). Το υδραγωγείο διερχόμενο κάτω από τον Κηφισό, σε μικρό βάθος από τον πυθμένα της κοίτης και χωρίς να βγαίνει στην επιφάνεια, ελισσόταν για να διατηρήσει την κλίση του, όπως διαπιστώνεται στο σημείο όπου διασχίζει την κοίτη του στη θέση Χελιδονού. Κατά μήκος αυτού συναντώνται ποικίλες διατομές με διαφορετικά σχήματα οροφής (κυρίως υποστηριζόμενες τοξωτές ή τριγωνικές, αλλά και ανεπένδυτες, ή πλακοσκεπείς ορθογωνικές), διαφορετικά πλάτη αλλά και ύψη. Η ποικίλη αυτή εικόνα ενδεχομένως να συνδέεται με τη γεωλογία και την υδρογεωλογία της εκάστοτε περιοχής, δηλαδή (α) με το είδος και την ποιότητα των γεωλογικών στρωμάτων μέσα στα οποία ορύχθηκε η σήραγγα και τις αντίστοιχες ανάγκες στήριξης ή επένδυσης των εσωτερικών επιφανειών της, και (β) με την διαφορετική αναγκαιότητα περατότητας σε νερό, ανάλογα με το εδαφικό στρώμα, το οποίο διαπερνούσε κάθε φορά. Στα τελευταία δε καταληκτικά τμήματα όπου το υδραγωγείο ήταν ένα ρηχό κανάλι μικρής κλίσης, σχεδόν επιφανειακό, το οποίο κατασκευάστηκε πάνω από τη στάθμη του φρεάτιου ορίζοντα με ανοικτό όρυγμα που έπειτα καλύφθηκε, οι επιφάνειες επενδύονταν με υδραυλικά κονιάματα για την αποφυγή των διαρροών. Το τμήμα αυτό από τους Αμπελόκηπους μέχρι το Κολωνάκι, ήταν συνεπώς και το πιο ευάλωτο, και προκύπτει ότι καταστράφηκε σχετικά νωρίς.

Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά: Ένα ιστορικό μουσικό ταξίδι

Από το αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι του «Άλλου Τόπου Επικοινωνίας & Πολιτισμού», που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017, στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου Αττικής «Ηλέκτρα Αποστόλου».

«Όλους τους ρεμπέτες του ντουνιά», πρωτοπόρους και συνεχιστές, επιφανείς και αφανείς, νησιώτες, στεριανούς και μετανάστες ήρθε να θυμίσει και να τιμήσει ο «Άλλος Τόπος Επικοινωνίας και Πολιτισμού» μέσα από το αφιέρωμα που διοργάνωσε την Παρασκευή 5 Μαΐου 2017, στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου Αττικής «Ηλέκτρα Αποστόλου.

Για την υλοποίηση της μουσικής και συνάμα ιστορικής αυτής αναδρομής, «συμπεθεριάσανε» διαφορετικές γενιές καθώς το ρεμπέτικο τραγούδι εξακολουθεί να γοητεύει διαφορετικές ηλικίες ανθρώπων. Έτσι, πλάι στη νεανική κομπανία το «Συμπεθεριό», βρέθηκαν μέλη του συλλόγου, λάτρεις του ρεμπέτικου που ανέλαβαν να ξετυλίξουν την ιστορία του.

Μέσα από τη δομή μιας μουσικής παράστασης με κείμενα, αφήγηση, βίντεο και φυσικά πολύ τραγούδι, ανιχνεύτηκε όλη η διαδρομή του τραγουδιού από τις απαρχές έως και τη φθορά του. Μέσα από ένα τέτοιο μακροχρόνιο ιστορικό μουσικό ταξίδι, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι αναφορές στις τάσεις της ρεμπέτικης ζωής, στα βασικά μουσικά ρεύματα που καθόρισαν το ύφος, στα πρόσωπα που πρωτοστάτησαν και έγραψαν αθάνατα τραγούδια που αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από απλούς ανθρώπους και σε εκείνες τις προσωπικότητες του ελληνικού πνεύματος, που στήριξαν ένα μουσικό είδος που γνώρισε εποχές παραγκωνισμού και διώξεων.

Ένα μουσικό είδος που τραγούδησε για την ελεύθερη ζωή, τον έρωτα και την απιστία, τον πόνο, τη δυστυχία, την αρρώστια, τη ξενιτιά και τη φυγή, για την χαρά, τη ζωή και το θάνατο, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα με τον πιο «ρεπορταζιακό τρόπο» γεγονότα της εποχής του.

Για την ιστορική μουσική αναδρομή στο ρεμπέτικο που εξακολουθεί να τραγουδιέται από νέους ανθρώπους, να προκαλεί, να συγκινεί και να διασκεδάζει μεγάλα τμήματα του λαού μας συνεργάστηκαν: Παναγιώτης Πλούμης (κείμενα), Ελένη Γλαρέντζου (επιμέλεια βίντεο) και Ροδόλφος Σταματίου (σκηνοθετική επιμέλεια). Έπαιξε η μουσική κομπανία το «Συμπεθεριό» που αποτελείται από τους: Γιώργο Αντώνη τραγούδι - κρουστά, Στέλιο Χρυσανθόπουλο βιολί - μπουζούκι, Μιχάλη Χρήστου μπουζούκι - μπαγλαμάς, Αποστόλη Σταθόπουλο κιθάρα. Συμμετείχε η Ευγενία Μπουλούζου τραγούδι - κρουστά.

Για να συνεχίσετε την προβολή του αφιερώματος στο "διαβάστε περισσότερα"